ترانه هايی درمه

(بدون عنوان)

معصومه احمدی — Sun, 31 Oct 2010 12:35:43 GMT

سلام به همه دوستان از این به بعد می توانید در ادرس زیر برای دیدنم سر بزنید

http://sonbola.blogfa.com/

.......

معصومه احمدی — Fri, 22 Oct 2010 10:33:02 GMT

دلتنگی به شکل پرنده ای

جدا می شود از من

روی کاشیهای ساختمانی می نشیند

که نقش دستهای تو را دارند

قطار درجه 2

معصومه احمدی — Sat, 25 Sep 2010 08:50:58 GMT

تق توق

هیچکس مرا به خاطر نمی آورد

حتی این قطار درجه 2 با 256 مسافرش

زن روبروی مرد

مرد روبروی زن

مرد هی روزنامه می خواند

و افغانستان را آبکشیده

به انتهای بند آویزان می کند

پرده را که کنار بزنم

احتمالا خانه یمان را ساخته ای

با ابرها

و سرمه دانم را آورده ای

از کمرکشهای هندوکش

روبرویم می نشینی

و افغانستان را

بیرون می کشی از انتهای بند

و روی پیشانی ام می بندی

همه ما را بخاطر می سپارند

حتی این قطار درجه 2 با 256 مسافرش

سه شعر

معصومه احمدی — Thu, 26 Aug 2010 10:01:55 GMT

١-

شنبه ها

تنهایی می شمارد قدمهایت را

تا صد

یکشنبه ها

به تو می رسم

هر تاری که بنوازی

فریاد من اتاق را گیج می کند

دوشنبه ها

از خیابانی به خیابان دیگر می رویم

روی یک صندلی می نشینیم

در و دیوار پیاله پیاله مستی تعارف می کند

شمس و مولانا را

از من تاری

از تو ناله ای باقی می ماند

روی یک صندلی

که آخرین تابلوی نقاشان جهان می‌شود.

٢-

مثل درختی که ریشه دوانده سراسر زمین را

در من ریشه دوانده ای

هر روز

دو گنجشک عاشق

از شاخه هایت به شانه هایم

در رفت و امدند

و با آواز تاری در گلویشان

ترانه ای می شوند تو را

که عابران خیابان می شنوند

هر صبحگاه از من

پرنده ها مستی شان را پهن می کنند

روی شانه هایم

و حریصتر می شوند همسایه

دزدیدن سیبی را از شاخه هایت

٣-

به خانه می برم دوست داشتنت را

مردم شهر

حسودند تو را

روزنامه ها نوشتند....

معصومه احمدی — Fri, 14 May 2010 09:34:39 GMT

روزنامه ها نوشتند

با خط درشت از تو

مردی با پیشانی بلند

یقه باز

و موهای پریشان

که گره می دهد

بادهای اردیبهشت 1362 را

به گلهای روسری دختری در خراسان

(چقدر این پیراهن چهارخانه به شما می آید آقا!)

صدای دختر از پارگراف پایین شنیده می شود

این طرف پرانتز من نشسته ام

نقطه آخر جمله

روزنامه ها نوشتند

با خط درشت

از دختری در خراسان

که افتاده در چهارخانه پیراهنت

اسیر

چقدر این پیشانی بلند

بادهای اردیبهشت

به دختر می آید.

سه...

معصومه احمدی — Fri, 23 Apr 2010 13:48:53 GMT

به در می زنم

به دیوار

به درو دیوار می زنم

بی تو اتاق، قفس تنگیست

که چشمم را کور می شود

گوشم را کر

"پرنده را به خاطر بسپار"

می آیم

می روم

می نشینم

می ایستم

بیقراری دانه های سپنج

از حوصله ی تابه سرمی رود

و گیج می شود اتاق

این روزها

غم، یار دیرینم

دست روی دلم می گذار

و از خجالت سرخ می شود

عیدانه

معصومه احمدی — Wed, 24 Mar 2010 12:39:09 GMT

سال نو مبارک.

به بهانه بهار

غزلی از مولانا جلال الدین محمد بلخی

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا

کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد

باز آن سلیمان شد تا باد چنین بادا

یاری که دلم خستی در بر رخ ما بستی

غمخواره یاران شد تا باد چنین بادا

زان خشم دروغینش زان شیوه شیرینش

عالم شکرستان شد تا باد چنین بادا

شب رفت صبوح آمد غم رفت فتوح آمد

خورشید درخشان شد تا باد چنین بادا

عید آمد و عید آمد یاری که رمید آمد

عیدانه فراوان شد تا باد چنین بادا

آن باد هوا را بین ز افسون لب شیرین

با نای در افغان شد تا باد چنین بادا

فرعون بدان سختی با آن همه بدبختی

نک موسی عمران شد تا باد چنین بادا

آن گرگ بدان زشتی با جهل و فرامشتی

نک یوسف کنعان شد تا باد چنین بادا

شمس الحق تبریزی از بس که درآمیزی

تبریز خراسان شد تا باد چنین بادا

از اسلم شیطانی شد نفس تو ربانی

ابلیس مسلمان شد تا باد چنین بادا

آن ماه چو تابان شد کونین گلستان شد

اشخاص همه جان شد تا باد چنین بادا

بر روح برافزودی تا بود چنین بودی

فر تو فروزان شد تا باد چنین بادا

قهرش همه رحمت شد زهرش همه شربت شد

ابرش شکرافشان شد تا باد چنین بادا

خاموش که سرمستم بربست کسی دستم

اندیشه پریشان شد تا باد چنین بادا

سه....

معصومه احمدی — Fri, 19 Feb 2010 11:08:54 GMT

١)

به تو فکر می کردم

شیشه ی پنجره شکست

و باد

دستمالی گلدار آورد

برایم

کانونش در قلب من است

زلزله ای که مشهد را بلرزاند

مثل دلقکی که بخنداند تماشاچیان را

مادرم را می خندانم

برادرم را می خندانم

و غم ندیدن تو را

از اتاقی به اتاق دیگر می کشانم

مادرم می خندد

برادرم می خندد

من دلقک خوبی هستم.

دو طرح

معصومه احمدی — Sat, 06 Feb 2010 07:20:22 GMT

پوست می شویم

پست مدرن می شود جهان

مثل واژه های تکه پاره

گم می کنیم

همدیگر را

بادهای سرگردان

جشن گرفته اند

سرگردانی ام را

هیچ جای جهان خانه ی من نیست!

(بدون عنوان)

معصومه احمدی — Sun, 13 Sep 2009 13:54:41 GMT

عزم آن دارم که امشب مست مست

پای کوبان کوزه ی دردی به دست

سر به بازار قلندر برنهم

پس به یک ساعت ببازم هرچه هست

عطار نیشابوری